ΜΑΟΙΣΤΡΟΣ

Ο ΣΠΟΡΟΣ Έχει περάσει καιρός,τόσος που δεν θυμάμαι πόσος,από εκείνη την καταραμένη φθινοπωρινή μέρα που μια τεράστια κοφτερή λεπίδα έσκισε στα δύο το δροσερό μου σπιτικό, και με άφησε εκτεθειμένο στο όριο της κομμένης επιφάνειας. Αμέσως, Μια ηλιαχτίδα με τύφλωσε και,πριν προλάβω να αντιδράσω,ένα χέρι σήκωσε το κομμάτι στο οποίο βρισκόμουν. Χώθηκα βιαστικά προς το κέντρο μα μια οδοντοστοιχία διέλυσε το ταβάνι και με χτύπησε. Τότε, οι παλίρροια ενός κύματος από σάλιο και χαλάσματα με πήρε μαζί της,ώσπου με ξέβρασε το άμποντι, βίαια και αποφασιστικά. Έτσι κατέληξα σε ξερό και άγονο χώμα,μοναχός και άστεγος. Φοβόμουν,και η ο καυτός ήλιος με είχε ζαλίσει, αλλά ήξερα τι ήθελα,τι χρειαζόταν να κάνω. Έτσι, αποφάσισα να κυλήσω μακριά από αυτό τον ξερότοπο,να βρω το κατάλληλο μέρος και να ριζώσω. Να φτιάξω ένα νέο σπιτικό. Αφέθηκα λοιπόν στους αέρηδες,και πήγαινα όπου με πήγαιναν αυτοί. Μα υπήρξαν φορές που δεν μου άρεσε η διαδρομή που μου διάλεγαν, πάντα χωρίς να ξέρω το γιατί. ...