ΜΑΟΙΣΤΡΟΣ

  " μ αρέν” βιβλιοπωλείο-χαρτοπωλείο Κ άθε Σεπτέμβρη, η Δάφνη, η ιδιοκτήτρια του “Μαρέν”, περιμένει πως και πως τη πρώτη μεγάλη βροχή. Στη πρώτη υποψία της, διαλέγει τα αγαπημένα της βιβλία τα συλλεκτικά, τα κλασσικά, τα κρυμμένα διαμαντάκια, τις ένοχες απολαύσεις – και τα βγάζει έξω. Το βιβλιοπωλείο της είναι ισόγειο και γωνιακό. Κι ανάλογα τον άνεμο, ανοίγει τα βιβλία στη πρώτη σελίδα τους και τα στοιβάζει είτε στη πρώτη οδό, είτε στην οδό Γλύκης, και κάθεται μαζί τους στο πεζοδρόμιο. Όταν έρχεται – επιτέλους – η βροχή, οι σελίδες μουλιάζουν, κι οι τυπωμένες λέξεις ξεφτίζουν∙ ξεπηδούν από το χαρτί και χύνονται στους δρόμους της πόλης. Μόλις τα σύννεφα ξεσπάσουν και φύγουν, μόλις βγει ο ήλιος και στεγνώσει τα βιβλία και τις λευκές – πια – σελίδες τους,η Δάφνη τα μαζεύει και τα τακτοποιεί στα ράφια. Στη πλημμυρισμένη πόλη, όσοι χαζεύουν τις υδρορροές και τα προσωρινά μάταια ποταμάκια βρίσκουν τις χυμένες λέξεις. Τις μαζεύουν και τις κολλάνε σε ιστορίες, μύθους, ομοιοκαταλ...

  Χ θες στο φαληράκι αυτοκτόνησε ένας Άγγελος. Έφτασε από τον ουρανό, σαν να γεννήθηκε βγήκε μέσα από τον ήλιο, και αιωρήθηκε τέλεια, τέλειος, τελείως συμμετρικά ως προς τον άξονα στην μέση των δύο μαγαζιών. Οι καθήμενοι που έπιναν καφέ και ice - tea δεν τον πήραν χαμπάρι, ήταν ψηλά, και τους τον έκρυβαν οι ομπρέλες. Μα ούτε οι κολυμβητές τον είδαν, απορροφημένοι καθώς ήταν στις συζητήσεις τους για τα φετινά νούμερα του τουρισμού, τον καιρό και την ακρίβεια στη βενζίνη και τον φρέντο. Από όλους όσους βρίσκονταν στο χώρο, μονάχα η Έλη τον αντιλήφθηκε, αν και η ίδια δεν ξέρει καν τη σημαίνει «αντιλήφθηκα». Στις δώδεκα το μεσημέρι, στεκόταν στο χείλος του μικρού λιμανιού, στο σημείο που χαμηλώνει και σχεδόν ευθυγραμμίζεται με την επιφάνεια της θάλασσας. Τα κίτρινα μαλλιά της ήταν δεμένα σε δύο κοτσιδάκια, το δεξί της χέρι κρεμόταν στο κενό από αμηχανία, και το αριστερό της ήταν διπλωμένο αδέξια, ώστε ο δείκτης της κι ο αντίχειρας να φυλακίζουν τη μικρούλα μύτη της. Πιο κάτω, φο...

Περί παράλληλων Όπως εύκολα θα παρατηρήσετε παρακάτω, πολλά από τα παρακάτω κείμενα, είναι δυστυχώς ανώνυμα. Κι αυτό γιατί, όσο και να προσπάθησα, δεν μπόρεσα να προσδιορίσω το πρόσωπο που τα έγραψε. Συγχρόνως, ούτε τους τόπους συγγραφής τους κατάφερα να προσδιορίσω, αν και για αρκετά από αυτά, είναι ίσως εμφανείς. Παρόλα αυτά, θεωρώντας πως η ανωνυμία αυτή τα καθιστά γενικεύσιμα, θα σας πουλήσω αυτή μου την αδυναμία ως πλεονέκτημα. Καλή ανάγνωση! Βασιλεύς . ..Στο μεταξύ, επίτρεψε μου να σου αφηγηθώ ένα περιστατικό που θα συνεχίσει την συζήτηση, έστω και με τους φυσικούς περιορισμούς της απόστασης και του χαρτιού. Την ώρα που γράφω αυτό το γράμμα, ίσα-ίσα που χαράζει η Δευτέρα. Την Παρασκευή το απόγευμα λοιπόν, πήγα προς το δάσος, για να ελέγξω τις φρουρές. Παρόλο που δεν πιστεύω ούτε λίγο τις φαντασιοπληξίες και τις τρομοκρατίες των αυλικών μου, είπα να τηρήσω το καθήκον μου και να το κάνω. Αφού τελείωσα με τα τυπικά, γύρισα προς τα πίσω, μέχρι που, γύρω στα 300 μέτρα από τ...

Σαν παιδί, μυθοποίησα πολύ το ετήσιο ρεβεγιόν για την αλλαγή του χρόνου, που πάντα γινότανε είτε στο σπίτι μας, είτε στο σπίτι κάποιων εκ των συνήθων υπόπτων. Κι ενώ περάσανε δεκάδες ρεβεγιόν, κι από τη παιδική ηλικία πέρασα στην εφηβεία και την θολή μου ενηλικίωση, κάθε χρόνο ξεθάβω μαζί με τα στολίδια και το δέντρο εκείνη τη μαγεία που έβρισκα στα ανυπόμονα παιχνίδια στο καθιστικό, στο "στην υγειά μας", στο τσιμπούσι και την αντίστροφη μέτρηση. Κάθε χρόνο φιλοξενώ στο δωμάτιο μου εκείνο το αόρατο ξωτικό που καθότανε ανάμεσα μας στο καναπέ, αντιληπτό μονάχα από την μαγική κάμερα του πατέρα μου.  Κάθε πρώτη Γενάρη, το ξυπνάω από νωρίς και αφού μας φτιάξω δυο καφέδες, του πιάνω τη κουβέντα. Και μου λέει για όλα όσα πέρασε μες τη χρονιά, του λέω κι εγώ τα - ομολογουμένως πιο βαρετά - δικά μου, και αφού αφήσουμε στις κούπες μας μόνο κατακάθια, το κατευοδίζω για το ταξίδι για το τόπο του, που διαρκεί 6 μήνες, και κάθε χρονιά το κάνει δύο φορές.  

               Αχ και νά΄ξερες πόσο σιχαίνομαι τις γάτες... Αυτά τα μικρόσωμα , πονηρά και , δυστυχώς εφτάψυχα πλάσματα, που έχουν σφετεριστεί την μικρή μου αυλή. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό της ζωής μου πετιούνται μπροστά μου , μπλέκονται και τρίβονται στα πόδια μου και δε σταματάνε μέχρι να τους κάνω τα χατίρια.  Κάποιες φορές μάλιστα, όταν αργώ να υποκύψω στα παρακάλια τους, βγάζουν τα νύχια τους και μου επιτίθονται, και δεν σταματάνε, αναγκάζοντας με να κάνω τα πάντα μέχρι να ικανοποιηθούν.  Και κάποτε , αυτό το έπαιρνα ελαφρά. Αλλά πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι οι γάτες πλέον ελέγχουν κάθε μου κίνηση. Περνάω ώρες αμέτρητες τρέφοντας τες, βάζοντας τους νερό να μη διψάνε, και δεν ξέρω καν γιατί, μιας και όπως είπα και πριν τις σιχαίνομαι.  Θέλω να σταματήσω να τις φροντίζω, θέλει να τις διώξω με τις κλωτσιές και να τις αφήσω να ψοφήσουν της πείνας. Θέλω να σταματήσω να σκοντάφτω πάνω τους κάθε φορά που πάω να βγω από το σπίτι, να σταματ...

Π Λ Α Ζ Μετά το μεσημεριανό, πήγα στο δωμάτιο μου και ξάπλωσα. Κοιμήθηκα και ξύπνησα κανά δίωρο μετά από τη ζέστη. Αφού ξεκόλλησα το ιδρωμένο σώμα μου από τα σεντόνια, έφτιαξα στα γρήγορα ένα φραπέ και φόρεσα το μαγιό και τις σαγιονάρες μου. Πέταξα τα κλειδιά και το κινητό μου στη τσέπη, πήρα μια πετσέτα από την απλώστρα και βγήκα από το σπίτι.      Δέκα λεπτά αργότερα, πάρκαρα το αυτοκίνητο πάνω από τη πλαζ. Αφήνοντας το άδειο ποτήρι του καφέ στο αμάξι, κατέβηκα κι άφησα τα πράγματα μου σε μια ξαπλώστρα. Ήμουν έτοιμος να βγάλω τις σαγιονάρες μου εκεί, αλλά κοιτόντας τη παραλία άλλαξα γνώμη. Ανάμεσα στα κοφτερά βότσαλα είχαν φυτρώσει μυτερά κλαράκια, σπασμένα γυαλιά και κάθε λογής σκουπίδια που η θάλασσα είχε ξεβράσει, και ήταν τόσα πολλά , που δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω ως το νερό χωρίς να πληγωθούν τα πόδια μου. Έτσι , συνέχισα να τις φοράω, και τις έβγαλα ένα βήμα μακριά από τη θάλασσα.  Έπειτα βούτηξα κι έφτασα μισοκολυμπώντας μέχρι εκεί που το νερό κάλυπτε το...