ΜΑΟΙΣΤΡΟΣ

  Χ θες στο φαληράκι αυτοκτόνησε ένας Άγγελος. Έφτασε από τον ουρανό, σαν να γεννήθηκε βγήκε μέσα από τον ήλιο, και αιωρήθηκε τέλεια, τέλειος, τελείως συμμετρικά ως προς τον άξονα στην μέση των δύο μαγαζιών. Οι καθήμενοι που έπιναν καφέ και ice - tea δεν τον πήραν χαμπάρι, ήταν ψηλά, και τους τον έκρυβαν οι ομπρέλες. Μα ούτε οι κολυμβητές τον είδαν, απορροφημένοι καθώς ήταν στις συζητήσεις τους για τα φετινά νούμερα του τουρισμού, τον καιρό και την ακρίβεια στη βενζίνη και τον φρέντο. Από όλους όσους βρίσκονταν στο χώρο, μονάχα η Έλη τον αντιλήφθηκε, αν και η ίδια δεν ξέρει καν τη σημαίνει «αντιλήφθηκα». Στις δώδεκα το μεσημέρι, στεκόταν στο χείλος του μικρού λιμανιού, στο σημείο που χαμηλώνει και σχεδόν ευθυγραμμίζεται με την επιφάνεια της θάλασσας. Τα κίτρινα μαλλιά της ήταν δεμένα σε δύο κοτσιδάκια, το δεξί της χέρι κρεμόταν στο κενό από αμηχανία, και το αριστερό της ήταν διπλωμένο αδέξια, ώστε ο δείκτης της κι ο αντίχειρας να φυλακίζουν τη μικρούλα μύτη της. Πιο κάτω, φο...

Περί παράλληλων Όπως εύκολα θα παρατηρήσετε παρακάτω, πολλά από τα παρακάτω κείμενα, είναι δυστυχώς ανώνυμα. Κι αυτό γιατί, όσο και να προσπάθησα, δεν μπόρεσα να προσδιορίσω το πρόσωπο που τα έγραψε. Συγχρόνως, ούτε τους τόπους συγγραφής τους κατάφερα να προσδιορίσω, αν και για αρκετά από αυτά, είναι ίσως εμφανείς. Παρόλα αυτά, θεωρώντας πως η ανωνυμία αυτή τα καθιστά γενικεύσιμα, θα σας πουλήσω αυτή μου την αδυναμία ως πλεονέκτημα. Καλή ανάγνωση! Βασιλεύς . ..Στο μεταξύ, επίτρεψε μου να σου αφηγηθώ ένα περιστατικό που θα συνεχίσει την συζήτηση, έστω και με τους φυσικούς περιορισμούς της απόστασης και του χαρτιού. Την ώρα που γράφω αυτό το γράμμα, ίσα-ίσα που χαράζει η Δευτέρα. Την Παρασκευή το απόγευμα λοιπόν, πήγα προς το δάσος, για να ελέγξω τις φρουρές. Παρόλο που δεν πιστεύω ούτε λίγο τις φαντασιοπληξίες και τις τρομοκρατίες των αυλικών μου, είπα να τηρήσω το καθήκον μου και να το κάνω. Αφού τελείωσα με τα τυπικά, γύρισα προς τα πίσω, μέχρι που, γύρω στα 300 μέτρα από τ...