ΓΑΤΕΣ
Αχ και νά΄ξερες πόσο σιχαίνομαι τις γάτες... Αυτά τα μικρόσωμα , πονηρά και , δυστυχώς εφτάψυχα πλάσματα, που έχουν σφετεριστεί την μικρή μου αυλή. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό της ζωής μου πετιούνται μπροστά μου , μπλέκονται και τρίβονται στα πόδια μου και δε σταματάνε μέχρι να τους κάνω τα χατίρια. Κάποιες φορές μάλιστα, όταν αργώ να υποκύψω στα παρακάλια τους, βγάζουν τα νύχια τους και μου επιτίθονται, και δεν σταματάνε, αναγκάζοντας με να κάνω τα πάντα μέχρι να ικανοποιηθούν. Και κάποτε , αυτό το έπαιρνα ελαφρά. Αλλά πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι οι γάτες πλέον ελέγχουν κάθε μου κίνηση. Περνάω ώρες αμέτρητες τρέφοντας τες, βάζοντας τους νερό να μη διψάνε, και δεν ξέρω καν γιατί, μιας και όπως είπα και πριν τις σιχαίνομαι. Θέλω να σταματήσω να τις φροντίζω, θέλει να τις διώξω με τις κλωτσιές και να τις αφήσω να ψοφήσουν της πείνας. Θέλω να σταματήσω να σκοντάφτω πάνω τους κάθε φορά που πάω να βγω από το σπίτι, να σταματ...