Τετράδιο εντυπώσεων

 ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ

Ούτε που το κατάλαβα πως πέρασαν οι ώρες στο μουσείο. Μου φαίνεται πως μόλις μπήκα,πως ακόμα δεν έχω δει τίποτε,μα να σου που ο Φύλακας μου λέει επίμονα να φύγω,γιατί το μουσείο κλείνει. "Άσε με λίγο ακόμα",λέω παρακλητικά, μα εκείνον δεν τον νοιάζει και ,πιάνοντας με απ΄τον ώμο , με οδηγεί στην έξοδο. 

Βγαίνω από τον εκθεσιακό χώρο,και κοντοστέκομαι στη γραμματεία. Δίπλα στα σουβενίρ και τις κάρτες, αντικρίζω το μεγάλο,φθαρμένο από τα χρόνια και τους επισκέπτες τετράδιο εντυπώσεων. Πιάνω το στυλό που είναι αφημένο δεξιά του,και ετοιμάζομαι να γράψω. Θέλω να γράψω κάτι καλό, κάτι εντυπωσιακό, για να το δουν και οι αυριανοί επισκέπτες. Σκέφτομαι στα γρήγορα ένα πομπώδες κείμενο, που περιγράφει τον ενθουσιασμό μου. Μα με το που ακουμπάω τη μύτη στο χαρτί, συνειδητοποιώ ότι κανείς δεν θα κάτσει να το διαβάσει, έτσι μεγάλο και άχαρο που είναι. Όλοι θα το παρακάμψουν. Αποφασίζω λοιπόν, να κάνω ένα σκίτσο δίπλα του, για να τραβήξει τα βλέμματα, και στη συνέχεια να τα στρέψει σε όσα έχω γράψει. Μα τι δουλεία έχει ένα σκίτσο στο τετράδιο εντυπώσεων. Κατά πάσα πιθανότητα θα το σβήσουν, σαν κάτι το άσχετο με το ρόλο του τετραδίου.

Μα ακόμα και να το αφήσουν, αργά η γρήγορα κάποιος άλλος θα γεμίσει τη σελίδα ,και κάποιος τρίτος θα τη γυρίσει, για να γράψει τα δικά του. Είναι αναπόφευκτο λοιπόν , τα κείμενα και τα σχέδια μου να σκεπαστούν από τα επόμενα, και να μείνουν κρυμμένα , σαν αρχαία κτίσματα θαμμένα από τον χρόνο και το χώμα.

Απογοητευμένος ,πετάω το στύλο στο πάγκο και κάνω ένα βήμα πίσω ,να σκεφτώ. 

"Τι με έπιασε και θέλησα να ξεχωρίσει τόσο , ένα απλό, ίδιο με όλα τα άλλα σχόλιο για τα έργα κάποιων άλλων;" ρώτησα τον εαυτό μου,και το κούνημα των ώμων του μου απάντησε όσο καλύτερα γινόταν.

Αφού θέλω τόσο να προσθέσω κάτι δικό μου στο μουσείο,πρέπει να αλλάξω την αρχική μου ιδέα. Συλλογίζομαι και επιτέλους καταλήγω στο ότι ,όσοι έρχονται εδώ,έρχονται για να δουν τα εκθέματα.

Θυμάμαι το σακίδιο που φόραγα πριν μπω  στο μουσείο ,και που μου είπαν να αφήσω στη γραμματεία,"για να μην κάνω ζημιά στα εκθέματα. Θυμάμαι τα αγαλματάκια που έφτιαξα στο σπίτι μου και μετά τα έβαλα μέσα του και βγήκα,για να βρω κάποιον να τα δείξω.

Αυτό είναι. Το μουσείο είναι το ιδανικό μέρος για να δείξω τα αγαλματάκια, και τα αγαλματάκια το ιδανικό δικό μου για να αφήσω εδώ. Ο ενθουσιασμός μου αναγεννιέται,και με ένα σάλτο ,πηδάω τον πάγκο της γραμματείας και αρπάζω το σακίδιο. Τώρα ,μένει να μη με καταλάβει ο Φύλακας.

Όλη αυτή την ώρα, εκείνος γύριζε τον εκθεσιακό χώρο, έσβηνε τα φώτα ,κατέβαζε τα πατζούρια και έλεγχε εξονυχιστικά τα εκθέματα για ζημιές. Με το που σταματάει  για λίγο μπροστά από το καλλίγραμμο μαρμαρένιο κορμί μιας νεαρής κοπέλας, τρέχω στις μύτες των ποδιών μου και κρύβομαι πίσω από μια επίσης μαρμαρένια πρόσοψη. Ευτυχώς,ούτε με είδε ούτε με άκουσε. Εκεί ακουμπώ στο πάτωμα το σακίδιο,και βγάζω τα δημιουργήματα μου. Προχωρώ μπουσουλώντας ,μέχρι να βρω χώρο να τα αφήσω. Έτσι,φτάνω  στην πρόσφατα ανακαινισμένη αίθουσα ,όπου  βλέπω δεκάδες αδειανές προθήκες. Κοιτάζω γύρω μου,κι αφού βεβαιωθώ πως ο Φύλακας είναι μακριά,σηκώνομαι και τοποθετώ τα αγαλματάκια μου. Τότε,ακούω τη πόρτα να κλείνει , και μετά από μια στιγμή, τον ήχο του κλειδιού που γυρίζει.

Το μουσείο έκλεισε. Ο Φύλακας έφυγε και εγώ έμεινα μόνος ,έχοντας όλη τη νύχτα μπροστά μου  να περιπλανηθώ στους διαδρόμους και να παρατηρήσω τα αγάλματα, τους πίνακες και τα υπόλοιπα εκθέματα. Όταν έρθει όμως το πρωί,πρέπει να κρυφτώ. Για αυτό ,επιστρέφω στην αίθουσα που άφησα τα αγαλματάκια μου ,και βρίσκω το ομορφότερο. Σκαρφαλώνω,και μπαίνω μέσα στη προθήκη του. 

Και αρχίζω να μικραίνω και να παραμορφώνομαι ,μέχρι να μπορέσω να στριμωχτώ μέσα του.