"Μαγνητάκια"

    "Μαγνητάκια"

    Η μετακόμιση στο νέο σπίτι, τελείωσε με τη τοποθέτηση των οικιακών συσκευών. Τα έφερε ένα φορτηγό ένα πρωί , και εγώ,όντας μόνος, έχασα πολύ χρόνο βάζοντας τες στη θέση τους. Έτσι,στο τέλος της ημέρας, ήταν όλα έτοιμα. Το πλυντήριο, στεγνό, περίμενε να του δώσω εντολή να δροσιστεί, τα μάτια της κουζίνας με κοιτούσαν σα να παρακαλούσαν να τα άναψω, και το ψυγείο,στέκονταν κατάλευκο και άδειο στη γωνία, έτοιμο να γεμίσει.

    Από την επόμενη κιόλας μέρα, άρχισα να οργανώνω τη νέα μου ζωή και να σχεδιάζω ταξίδια. Πάντα ήθελα να ταξιδέψω, να δω άλλα ,διαφορετικά μέρη. Είχα αποφασίσει μάλιστα, σε κάθε μέρος που πηγαίνω , να αγοράζω ένα μαγνητάκι, και να το βάζω στη πόρτα του ψυγείου,για να θυμάμαι το ταξίδι. Ήθελα να πάω σε τόσο πολλά μέρη, που το ψυγείο θα γέμιζε μαγνητάκια,κι εγώ θα γέμιζα τη μνήμη μου με πολλές μοναδικές εμπειρίες.

    Το πλυντήριο έπλυνε δεκάδες φορές, πάνω στα μάτια μαγείρεψα εκατοντάδες γέυματα και το ψυγείο έμενε πάντα γεμάτο,ώσπου ξεκίνησα τα ταξίδια που τόσο πολύ ήθελα. Τα πρώτο μαγνητάκι κόλησε στη πορτά, μετά το δέυτερο,μετά το τρίτο αλλά πριν το τέταρτο,είχα ήδη κουραστεί. "Που να τρέχω;" σκεφτόμουν , οπότε αποφάσισα να κάθομαι περισσότερο στο σπίτι μου. Κι έτσι ηρέμησα.

    Μα η ηρεμία δε κράτησε πολύ. Σύντομα, το να ξυπνάω το πρωί και να ανοίγω την σχεδόν ολόλευκη πόρτα του ψυγείου έγινε αφόρητο. Tα λιγοστά μαγνητάκια έμοιαζαν σα μοναχικά παιδία σε σχολικό προάυλια,απεγνωσμένα να βρουν φίλους. Προσπαθούσα να το αποφέυγω, αλλά λόγω του μεγεθούς και της θέσης του , το ψυγείο πεταγόταν συνεχώς στο οπτικό μου πεδίου και μου θύμιζε την αποτυχία μου. Σύντομα ,σταμάτησα και να το ανοίγω, και έτρωγα μόνο οτι δε χρειαζόταν τη συντήρηση του. Έτσι,τα φρούτα και τα γάλατα που άφησα μέσα του ,σάπισαν και μούχλιασαν.Η πόρτα φάνταζε σα να ήταν κλειδωμένη, αλλά όσο κι αν πάσχιζα, δε μπορούσα να ξεχάσω το λευκό της. Μέχρι που ήρθε ο αδερφός μου να με επισκευτεί. 

    Ήταν νιόπαντρος,μόλις που είχε γυρίσει από το ταξίδι του μέλιτος, και ήρθε με τη γυναίκα του να με δει. Ευτυχώς, δε μπήκαν μέσα και δεν είδαν την ακαταστασία μου . Μόνο στάθηκαν στη πόρτα, και αφού μιλήσαμε, μου έδωσαν ένα μαγνητάκι από το μέρος που πήγαν. Τότε αισθάνθηκα χαρούμενος για πρώτη φορά μετά απο καιρό. Τους είπα ένα μεγάλο ευχαριστώ, τους ξεπροβόδισα, και έτρεξα να το κολήω στη πόρτα του ψυγείου. 'Αυτό είναι!", σκέφτηκα."Δεν χρειάζεται να ταξιδεύω για να γεμίσω μαγνητάκια το ψυγείο μου . Οπότε άρχισα να λέω στους γνωστούς που ταξιδεύαν να μου φέρνουν, μα αυτά δεν μου έφταναν. Γρήγορα βρήκα τον εαυτό μου να ξοδέυει όλες τις ελέυθερες μου ώρες ψάχνοντας τόπους που θα ήθελα να επισκεφτώ και να παραγγέλνει από το διαδίκτυο ένα μαγνητάκι από τον καθένα, να περιμένει με αγωνία να φτάσει και να υποδέχεται σαν εραστή τον υπάλληλο της μεταφορικής που το έφερνε. Να ξεχνάει να τρώει ,να ξυπνάει, να κοιμάται και να δουλέυει σκεπτόμενος μονάχα τα μαγνητάκια και να κοιτάζει με ένα αφύσικο χαμόγελο τη πόρτα του ψυγείου να γεμίζει, σα στρατιώτης που πεθαίνει απ΄τις πληγές του αλλά συγχρόνως βλέπει τους συμπολεμιστές του να κερδίζουν τη μάχη. Βρήκα τον εαυτό μου να κολημμένο στη πορτά του ψυγείου ,μαζί με τα μαγνητάκια. Και εκεί τον έχασα για πάντα, τον έθαψα ανάμεσα τους και έζησα μια ολάκερη ζωή χωρίς αυτόν.

    Τώρα, στα βαθιά μου γεράμματα, πασχίζω να τον ξεθάψω , για να του πω ένα αντίο πριν φύγω. Το Χώμα με τραβάει σα μαγνήτης, και γνωρίζω πως δε θα μπορώ να του φέρνω αντίσταση για πολύ ακόμα. Δεν θέλω κιόλας.

    Η πόρτα του ψυγείου γέμισε μαγνητάκια εύκολα, κι έζησα τα νιάτα μου ικανοποιημένος με τη θέα της. Όμως τα χρόνια πέρασαν, η νιότη μου με εγκατέλειψε σαν φίλος που απογοήτευσα, και το χρώμα από τα μαγνητάκια ξέβαψε, και έμεινε μόνο το λευκό του φτηνιάρικου υλικού από το οποίο ήταν φτιαγμένα. Για λίγα χρόνια τα ξεχώριζα βλέποντας τις σκιές τους ,όμως τώρα,στα βαθιά μου γεράματα , ο χρόνος έχει θολώσει την όραση μου. Και βλέπω πια καθάρα,το ίδιο λευκό που μίσησα, να διαπερνά τους μαγνήτες και να ακολουθεί κάθε αργή και κουρασμένη κίνηση μου. Εντέλει έχασα.

    Λίγο πριν το τέλος, η πόρτα είναι άδεια, και μόνο τα τρία πρώτα μαγνητάκια διατηρούν το χρώμα τους και σπάνε ελειπώς τη μονοτονία. Απέτυχα παταγωδώς να πετύχω τον μοναδικό στόχο που έθεσα στη ζωή μου, και είμαι έτοιμος να αφήσω αυτόν το κόσμο ανικανοποίητος. 

    

   Η όψη του μου θυμίζει την αποτυχία μου, και στο εσωτερικό του υπάρχει μόνο μούχλα.

Θα ήθελα πολύ να αναφέρομαι μονάχα  στο ψυγείο όσο το γράφω αυτό, μα δυστυχώς δεν μπορώ.

Αντίο.