ΓΑΤΕΣ

 


            

Αχ και νά΄ξερες πόσο σιχαίνομαι τις γάτες...

Αυτά τα μικρόσωμα , πονηρά και , δυστυχώς εφτάψυχα πλάσματα, που έχουν σφετεριστεί την μικρή μου αυλή.

Κάθε μέρα, κάθε λεπτό της ζωής μου πετιούνται μπροστά μου , μπλέκονται και τρίβονται στα πόδια μου και δε σταματάνε μέχρι να τους κάνω τα χατίρια.  Κάποιες φορές μάλιστα, όταν αργώ να υποκύψω στα παρακάλια τους, βγάζουν τα νύχια τους και μου επιτίθονται, και δεν σταματάνε, αναγκάζοντας με να κάνω τα πάντα μέχρι να ικανοποιηθούν. 

Και κάποτε , αυτό το έπαιρνα ελαφρά. Αλλά πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι οι γάτες πλέον ελέγχουν κάθε μου κίνηση. Περνάω ώρες αμέτρητες τρέφοντας τες, βάζοντας τους νερό να μη διψάνε, και δεν ξέρω καν γιατί, μιας και όπως είπα και πριν τις σιχαίνομαι. 

Θέλω να σταματήσω να τις φροντίζω, θέλει να τις διώξω με τις κλωτσιές και να τις αφήσω να ψοφήσουν της πείνας. Θέλω να σταματήσω να σκοντάφτω πάνω τους κάθε φορά που πάω να βγω από το σπίτι, να σταματήσουν να γελάνε οι τυχαίοι περαστικοί που με βλέπουν να πέφτω και να τις βρίζω. Μα το θεό, θέλω να τις σκοτώσω σου λέω. Άλλα δεν γίνεται. Πρέπει να είμαστε φιλόζωοι λένε. Μαλακίες.

Ξέρεις ότι πλέον δεν βγαίνω καν από το σπίτι; Εκεί κατάντησα για να τις αποφεύγω. Μένω κλεισμένος μέσα για να ξεχνάω την ύπαρξη τους. Χωρίς μεγάλη επιτυχία. 

Αχ και νά΄ξερες πόσο εύχομαι να εξαφανιζόντουσαν . Έτσι ξαφνικά, ένα πρωί να σηκωνόμουν, να άνοιγα την πόρτα και να μην έπεφτα πάνω τους. 

Νά'ξερες πόσο εύχομαι να ήταν γάτες...

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

"Μαρέν" βιβλιοπωλείο-χαρτοπωλείο

Εικόνα
  " μ αρέν” βιβλιοπωλείο-χαρτοπωλείο Κ άθε Σεπτέμβρη, η Δάφνη, η ιδιοκτήτρια του “Μαρέν”, περιμένει πως και πως τη πρώτη μεγάλη βροχή. Στη πρώτη υποψία της, διαλέγει τα αγαπημένα της βιβλία τα συλλεκτικά, τα κλασσικά, τα κρυμμένα διαμαντάκια, τις ένοχες απολαύσεις – και τα βγάζει έξω. Το βιβλιοπωλείο της είναι ισόγειο και γωνιακό. Κι ανάλογα τον άνεμο, ανοίγει τα βιβλία στη πρώτη σελίδα τους και τα στοιβάζει είτε στη πρώτη οδό, είτε στην οδό Γλύκης, και κάθεται μαζί τους στο πεζοδρόμιο. Όταν έρχεται – επιτέλους – η βροχή, οι σελίδες μουλιάζουν, κι οι τυπωμένες λέξεις ξεφτίζουν∙ ξεπηδούν από το χαρτί και χύνονται στους δρόμους της πόλης. Μόλις τα σύννεφα ξεσπάσουν και φύγουν, μόλις βγει ο ήλιος και στεγνώσει τα βιβλία και τις λευκές – πια – σελίδες τους,η Δάφνη τα μαζεύει και τα τακτοποιεί στα ράφια. Στη πλημμυρισμένη πόλη, όσοι χαζεύουν τις υδρορροές και τα προσωρινά μάταια ποταμάκια βρίσκουν τις χυμένες λέξεις. Τις μαζεύουν και τις κολλάνε σε ιστορίες, μύθους, ομοιοκαταλ...
Read more »

Ο Σπόρος

Εικόνα
Ο ΣΠΟΡΟΣ Έχει περάσει καιρός,τόσος που δεν θυμάμαι πόσος,από εκείνη την καταραμένη φθινοπωρινή μέρα που μια τεράστια κοφτερή λεπίδα έσκισε στα δύο το δροσερό μου σπιτικό, και με άφησε εκτεθειμένο στο όριο της κομμένης επιφάνειας. Αμέσως, Μια ηλιαχτίδα με τύφλωσε και,πριν προλάβω να αντιδράσω,ένα χέρι σήκωσε το κομμάτι στο οποίο βρισκόμουν. Χώθηκα βιαστικά προς το κέντρο μα μια οδοντοστοιχία διέλυσε το ταβάνι και με χτύπησε. Τότε, οι παλίρροια ενός κύματος από σάλιο και χαλάσματα με πήρε μαζί της,ώσπου με ξέβρασε το άμποντι, βίαια και αποφασιστικά. Έτσι κατέληξα σε ξερό και άγονο χώμα,μοναχός και άστεγος. Φοβόμουν,και η ο καυτός ήλιος με είχε ζαλίσει, αλλά ήξερα τι ήθελα,τι χρειαζόταν να κάνω. Έτσι, αποφάσισα να κυλήσω μακριά από αυτό τον ξερότοπο,να βρω το κατάλληλο μέρος και να ριζώσω. Να φτιάξω ένα νέο σπιτικό. Αφέθηκα λοιπόν στους αέρηδες,και πήγαινα όπου με πήγαιναν αυτοί. Μα υπήρξαν φορές που δεν μου άρεσε η διαδρομή που μου διάλεγαν, πάντα χωρίς να ξέρω το γιατί. ...
Read more »

ΠΛΑΖ

Εικόνα
Π Λ Α Ζ Μετά το μεσημεριανό, πήγα στο δωμάτιο μου και ξάπλωσα. Κοιμήθηκα και ξύπνησα κανά δίωρο μετά από τη ζέστη. Αφού ξεκόλλησα το ιδρωμένο σώμα μου από τα σεντόνια, έφτιαξα στα γρήγορα ένα φραπέ και φόρεσα το μαγιό και τις σαγιονάρες μου. Πέταξα τα κλειδιά και το κινητό μου στη τσέπη, πήρα μια πετσέτα από την απλώστρα και βγήκα από το σπίτι.      Δέκα λεπτά αργότερα, πάρκαρα το αυτοκίνητο πάνω από τη πλαζ. Αφήνοντας το άδειο ποτήρι του καφέ στο αμάξι, κατέβηκα κι άφησα τα πράγματα μου σε μια ξαπλώστρα. Ήμουν έτοιμος να βγάλω τις σαγιονάρες μου εκεί, αλλά κοιτόντας τη παραλία άλλαξα γνώμη. Ανάμεσα στα κοφτερά βότσαλα είχαν φυτρώσει μυτερά κλαράκια, σπασμένα γυαλιά και κάθε λογής σκουπίδια που η θάλασσα είχε ξεβράσει, και ήταν τόσα πολλά , που δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω ως το νερό χωρίς να πληγωθούν τα πόδια μου. Έτσι , συνέχισα να τις φοράω, και τις έβγαλα ένα βήμα μακριά από τη θάλασσα.  Έπειτα βούτηξα κι έφτασα μισοκολυμπώντας μέχρι εκεί που το νερό κάλυπτε το...
Read more »