Η απολογία ενός τυχαίου
"Ότι ήταν παιδιά που έπαιζαν , ή κάποια παρέα που έκανε χαβαλέ. Δέν ήξερα. Είπα στον εαυτό μου πως δεν ήταν κάτι σοβαρό, και συνέχισα τον δρόμο μου. Κατέβηκα τον λόφο και περπάτησα μέχρι την λίμνη"
"Και εκεί το είδες;"ρώτησε.
"Ναί εκεί το είδα."
"Νόμιζα ότι ήταν μπογιά. Απλή κόκκινη μπογιά που κάποιο από τα παιδιά που γελούσαν νωρίτερα έχυσε καταλάθος στην όχθη. Πάλι δεν έδωσα σημασία. Σήκωσα τα πατζάκια μου, μπήκα στα ροζ νερά και άρχισα να ανεβαίνω προς την άλλη μεριά της λίμνης."
"Κι εκεί είδα το πρώτο"
"Νόμιζα ότι ήταν κούτσουρο. Ένα μεγάλο,φρεσκοκομένο κούτσουρο, που έπεσε, επέπλευσε και εντέλει σφήνωσε στα βραχάκια. Πέρασα τις πληγές για ρόζους, τα μαλλιά για μύκητες και τα κουρελιασμένα ρούχα για σκουπίδια που παρέσυρε το ξύλο. Έτσι το προσπέρασα, και συνέχισα να ανεβαίνω. Συνάντησα κι άλλα, περίπου μια ντουζίνα, και όλα τα αγνόησα, πιστός στην αρχική μου αισιόδοξη εντύπωση."
"Μέχρι που έφτασα στο τέλος"
"Νόμιζα ότι ήταν πινιάτα, έτσι που κρεμόταν από το δέντρο. Ότι ο ήχος που άκουσα ήταν ο ήχος του κλαδιού που την χτυπάει για να σπάσει.Ότι εκείνος που τη χτυπούσε έπαιζε. Ώσπου γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος μου και με κοίταξε. Το κλαρί που κρατούσε καθρέφτισε αφύσικα τον ήλιο και με τύφλωσε για λίγες στιγμές. Όταν ξαναάνοιξα τα μάτια μου,άυτος ήταν από πάνω μου,κραδαίνοντας το κλαρί. Το έφερε με δύναμη στο λαιμό μου. Κι έπειτα βρέθηκα έδω"
Άφου τέλειωσα την αφήγηση, ίσιωσα το σώμα μου και κοίταξα ανυπόμονα τον άνδρα που καθόταν απέναντι μου. Αυτός με παρατηρούσε αναποφάσιστος,παίζοντας νευρικά με τα κλειδιά του.
"Έγινα δεκτός;",ρώτησα μετά από αιώνες σιωπής.
Κι αυτός , λίγο αργότερα, μου απάντησε, μα η απάντηση του δεν έχει καμία απολύτως σημασία...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου