corfu journals 1 : X

 

Χθες στο φαληράκι αυτοκτόνησε ένας Άγγελος. Έφτασε από τον ουρανό, σαν να γεννήθηκε βγήκε μέσα από τον ήλιο, και αιωρήθηκε τέλεια, τέλειος, τελείως συμμετρικά ως προς τον άξονα στην μέση των δύο μαγαζιών. Οι καθήμενοι που έπιναν καφέ και ice-tea δεν τον πήραν χαμπάρι, ήταν ψηλά, και τους τον έκρυβαν οι ομπρέλες. Μα ούτε οι κολυμβητές τον είδαν, απορροφημένοι καθώς ήταν στις συζητήσεις τους για τα φετινά νούμερα του τουρισμού, τον καιρό και την ακρίβεια στη βενζίνη και τον φρέντο. Από όλους όσους βρίσκονταν στο χώρο, μονάχα η Έλη τον αντιλήφθηκε, αν και η ίδια δεν ξέρει καν τη σημαίνει «αντιλήφθηκα».

Στις δώδεκα το μεσημέρι, στεκόταν στο χείλος του μικρού λιμανιού, στο σημείο που χαμηλώνει και σχεδόν ευθυγραμμίζεται με την επιφάνεια της θάλασσας. Τα κίτρινα μαλλιά της ήταν δεμένα σε δύο κοτσιδάκια, το δεξί της χέρι κρεμόταν στο κενό από αμηχανία, και το αριστερό της ήταν διπλωμένο αδέξια, ώστε ο δείκτης της κι ο αντίχειρας να φυλακίζουν τη μικρούλα μύτη της. Πιο κάτω, φορούσε ένα κομψότατο ολόσωμο μαγιό στο χρώμα της γρανίτας φράουλα, με διάσπαρτα κοχύλια και νησάκια. Και τα πόδια της ήταν τεντωμένα, σαν μπαλαρίνας. Πρώτη βουτιά χωρίς μπρατσάκια, σίγα το πράγμα της έλεγαν οι αδερφοί της κι οι γονείς της, αφού ξέρει να κολυμπά. Μα δε φοβόταν πως δεν ξέρει να επιπλέει. Φοβόταν τη πτώση. Πως θα βουτήξει, πως θα φτάσει βαθιά και πως όταν χρειαστεί να πάρει ανάσα, δεν θα μπορεί να ανέβει, να τρυπήσει το νερό και να βγει στον αέρα. Κι έτσι δεν έπεφτε. Ντρεπόταν, νόμιζε πως τη κοιτούσαν και τη κορόιδευαν, δεν άντεχε να τους κοιτάζει πίσω. Κι έτσι σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε προς τα πάνω, και τότε τον είδε.

Δεν μπορούσε να διακρίνει το πρόσωπο του, μα από το σώμα του συμπέρανε πως και αυτό θα ήταν πανέμορφο. Τα φτερά του, κατάλευκα σαν φως, φτερούγιζαν απαλά, διατηρώντας τον στη τέλεια ισορροπία. Κι όσο κρατούσε αυτή η ισορροπία, η Έλλη ξέχασε τα πάντα. «Δεν θέλω να κολυμπήσω», σκέφτηκε. «Θέλω να πετάω!»

Μα αυτό δεν κράτησε πολύ. Δυο μεγάλα μαύρα τρίγωνα εμφανίστηκαν πίσω από τη πλάτη του Αγγέλου και ξαφνικά τα φτερά του ξεκόλλησαν από πάνω του. Φτερούγισαν για λίγο και έγιναν σκόνη στον αέρα. Δεν έπρεπε να κοιτάξει κάτω. Άμα δεν κοίταγε, δεν θα γινόταν τίποτα, σκέφτηκε αστραπιαία το κορίτσι. Στα καρτούν αν δε κοιτάξεις, δεν πέφτεις. Μάλλον εκείνος δεν έβλεπε καρτούν όμως.

 

Χθες επισκέφθηκε το Φαληράκι ένας Άγγελος. Βγήκε μέσα από τον Ήλιο, και αιωρήθηκε, ψάχνοντας τρόπο να εκπληρώσει τα αγγελικά του καθήκοντα. Κανείς δεν του έδωσε σημασία. Μέχρι που του μίλησε ένα μικρό κοριτσάκι, από το χείλος του λιμανιού.

«Δεν θέλω να κολυμπήσω. Θέλω να πετάω!», του φώναξε για να ακουστεί πιο δυνατά από τους μικρούς παφλασμούς και τις μικρότητες στις συζητήσεις.  Τότε, χωρίς δεύτερες σκέψεις, ο Άγγελος λύγισε τους αγκώνες του και με μια τραβηξιά ξερίζωσε τα φτερά του, για να της τα δώσει. Μα τα φτερά έγιναν σκόνη, σαν χάρτινα, σαν να περίμεναν να σταματήσει να τα αγγίζει για να διαλυθούν. Κι εκείνος έπεσε.

Χωρίς να κάνει τίποτα άλλο σήμερα το πρωί, ο Άγγελος ζήτησε δύο καινούργια ζευγάρια φτερά, έμπηξε το ένα στη πλάτη του και επισκέφθηκε το Φαληράκι. Αιωρήθηκε όπως  πρέπει, όμως το κορίτσι δεν ήταν πουθενά. Πέταξε πάνω από όλη τη πόλη, ψάχνοντας το ξανθό κεφαλάκι με τα δύο κοτσίδια, μα δεν την βρήκε, και απογοητευμένος έκανε να γυρίσει πίσω. Κι όπως πετούσε πάνω από τα κάγκελα, την είδε στο νερό.

Χαμπάρι δεν πήραν οι γονείς και τα αδέρφια της Έλλης τι είχε συμβεί. Μόνο εκείνη τον είδε να πέφτει με ταχύτητα στη θάλασσα και να τινάζει σαν ηφαίστειο το νερό. Και τότε τα γόνατα της λύγισαν. Για να προτίμησε να βουτήξει ακόμα και εκείνος που μπορούσε να πετά, μάλλον το πέταγμα δεν ήταν και τόσο ωραίο όσο της φάνηκε. Στο κάτω-κάτω, Άγγελος είναι, αυτός θα ξέρει καλύτερα. Ενθουσιάστηκε, ήθελε να νιώσει πως είναι να βουτάς. «Πρέπει να είναι τέλειο, αφού είναι καλύτερο από το να πετάς», σκέφτηκε. Πήρε δύναμη από το τσιμέντο και πήδηξε.

Πέταξε! Αιωρήθηκε στον αέρα κι αυτή. Τους είδε όλους από πάνω, τους είδε στην ευθεία όταν πρωτάγγιξε το νερό, τους είδε από κάτω όταν μισάνοιξε τα μάτια της στο νερό. Τα έκανε όλα.